Rozdział 2 - Mniejsze zło

Kiedyś wydawało mi się, że najgorsze co może mnie spotkać, to zła ocena z Eliksirów albo oblanie egzaminu. Ewentualnie wyrzucenie ze szkoły. Teraz kiedy o tym myślę, to mam ochotę wybuchnąć śmiechem. Ale to właśnie wtedy, kiedy wpatrywałam się w zamknięte i nieruchome drzwi, dotarło do mnie, że istnieją gorsze rzeczy. I mogą dotyczyć też mnie.

Chyba wszyscy do osiągnięcia pewnego wieku mają przekonanie, że są nieśmiertelni i niezniszczalni, a wypadki i tragedie się zdarzają, ale nie im. Ja też tak myślałam. Więc nagłe odkrycie, że jest inaczej, okropnie mną wstrząsnęło.

Jedyne, co byłam w stanie zrobić, to wyjść z kuchni, doczłapać do swojego pokoju i zwinąć się w kłębek na łóżku. I już zaczynałam wcielać ten plan w życie, kiedy zatrzymał mnie tata.

— Abby, zaczekaj. Musimy porozmawiać ― powiedział w pełni poważnym tonem.

Obejrzałam się na niego przez ramie już właściwie z ręką na klamce.

— Nie chcę — odparłam słabo. Naprawdę nie chciałam z nim rozmawiać. Nie czułam się na siłach na poważną rozmowę. Ale mimo to nie wyszłam z kuchni.

— To ważne. Wiem, że jesteś zdezorientowana i przestraszona tym wszystkim, dlatego należą ci się wyjaśnienia. — Patrzył na mnie przez chwilę, zanim dokończył. — I nie jesteś już dzieckiem. Powinnaś wiedzieć, co się dzieje.

Strasznie się tego wstydzę, ale to właśnie ten ostatni argument na mnie podziałał. No bo, czy rodzice często chcą traktować cię jak dorosłego? Nawet jeżeli faktycznie jesteś dorosły? Zwykle zawsze pozostajesz dla nich dzieckiem niezależnie od swojego wieku. A ja byłam świeżo po siedemnastych urodzinach i bardzo chciałam zasmakować tej osławionej dorosłości. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że bycie dorosłym to naprawdę nic fajnego.

Zawróciłam więc i posłusznie usiadłam przy stole.

Tata zrobił to samo. Po czym, ku mojemu zdumieniu, wyciągnął różdżkę zza pazuchy i machnął nią krótko. Moje zdumienie było jeszcze większe, gdy na stole pojawiły się dwie butelki piwa kremowego i dwa kufle.

Nie to, że nigdy nie piłam piwa kremowego. Pijałam je od czasu pierwszej wycieczki do Hogsmeade jak wszyscy. Ale nigdy dotąd nie piłam go z tatą. Tak, piwo kremowe nijak się miało to takiego Guinnessa, na przykład, ale jednak trochę promili miało. A rodzice, jak to rodzice, zawsze nieco się burzyli z tego powodu.

Przyjęłam więc mój kufel z niejaką konsternacją. Wyglądało na to, że to będzie naprawdę poważna rozmowa.

Przez chwilę sączyliśmy piwo w ciszy, przypatrując się sobie badawczo. W końcu tata odstawił kufel z głuchym tąpnięciem, które zabrzmiało dla mnie jak słowo „wystarczy”. I ja również odstawiłam swój.

— Jest wojna — zaczął. Pomimo że ten fakt był mi znany, poczułam się, jakby ktoś trafił mnie zaklęciem.— I to nie jakaś tam, gdzieś tam. To się dzieje teraz i tutaj. I dotyczy nas tak samo jak mamy. Chociaż nasz status krwi zapewnia nam niejaką ochronę, to i tak nie powinniśmy czuć się bezpiecznie. Nikt nie jest już bezpieczny. — Ostatnie zdanie wypowiedział twardo i dobitnie, patrząc mi głęboko w oczy. Nie mogłam się powstrzymać, aby nie pokiwać głową jak uczeń, który przypadkiem nawiąże kontakt wzrokowy z tłumaczącym coś nauczycielem. — Dlatego mama musiała uciekać. Żeby spróbować chronić przede wszystkim siebie, ale i nas. Nie mam wątpliwości, że Ministerstwo niebawem tu zawita, żeby sprawdzić, czemu mama nie stawiła się na przesłuchanie. I z pewnością zaczniemy być obserwowani, jeśli już nie jesteśmy.

— Obserwowani? — zdziwiłam się.

Tata pokiwał głową.

— Więc musimy uważać na to, co robimy, co mówimy i co piszemy w listach. To bardzo ważne.

Teraz to ja pokiwałam głową, chociaż wydawało mi się to nieprawdopodobne.

— Kolejna sprawa to twoje bezpieczeństwo. Kiedy wrócisz do Hogwartu masz zawsze mieć przy sobie różdżkę. Zawsze. Nigdzie nie chodź sama, nie wychylaj się i rób to, co będą ci kazać. Rozumiesz?

Tym razem na mojej twarzy pojawił się grymas niechęci. Nie lubiłam, gdy ludzie mi coś kazali.

— Rozumiem, ale przecież będę w Hogwarcie. Tam nic złego mi się nie stanie, nie?

Ojciec patrzył na mnie przez chwilę zanim odpowiedział. Wydawało mi się, że w jego spojrzeniu dostrzegłam smutek.

— Abby, to już nie będzie ten sam Hogwart, który znałaś. Dumbledore nie żyje.

Parsknęłam głośno, rozlewając trochę piwa.

— Myślisz, że to coś zmienia? — Żachnęłam się, ale mój głos nieco drżał. W jakiś sposób wciąż przeżywałam śmierć naszego najlepszego dyrektora. Ciężko mi było wyobrazić sobie Hogwart bez niego. Ale z drugiej strony za nic nie chciałam zgodzić się z tymi, którzy twierdzili, że Hogwart „już nie będzie taki sam”.

— Pomyśl logicznie. Dumbledore był jedyną osobą, której bał się Sama-Wiesz-Kto. Kto go teraz powstrzyma przed przejęciem władzy nad Hogwartem?

— Najpierw musiałby chyba przejąć władzę w Ministerstwie — odparłam z przekąsem.

A wtedy mój ojciec spojrzał na mnie z niejakim rozbawieniem, które sprawiło, że dreszcz przebiegł mi po plecach.

— Myślałaś, że kto wymyślił Komisję Rejestracji Mugolaków? I kto kazał aurorom eskortować mugolaków do Azkabanu? Kto ustanowił obowiązek nauki w Hogwarcie? To nie są przypadki — mówił, uśmiechając się z goryczą.

Jeśli dotąd miałam jakieś nikłe nadzieje na zachowanie jakichkolwiek zasad, praw, czegoś, czego mogłabym się trzymać, to właśnie wszystkie legły w gruzach.

Wpatrywałam się w ojca otwierając i zamykając usta. Nie mogłam, nie chciałam, w to uwierzyć.

— Ale jak to? — wyjąkałam w końcu.

— Słyszałaś pewnie o „dymisji” ministra? On nie zrezygnował, tylko został zamordowany. A jego następca, Thicknesse, jest najprawdopodobniej pod wpływem Imperiusa. Jest marionetką śmierciożerców. Teraz to oni sprawują faktyczną władzę w Ministerstwie. A wiesz, kto rządzi śmierciożercami.

— Więc... więc... — nie mogłam wydusić z siebie żadnego sensownego zdania. Myśl o tym, że Ministerstwo, instytucja, która powinna walczyć z Ciemną Stroną i stać na straży prawa, chociażby tak nieudolnie, jak zwykła to robić, upadło, mroziła mi krew w żyłach.

— Więc jest wojna i my ją przegrywamy — oznajmił dobitnie ojciec.

Milczałam przez chwilę, czując się najbardziej niedojrzałą i nieudolną osobą na świecie. Ministerstwo upadło, śmierciożercy wygrywali, ludzie umierali, a co ja mogłam z tym zrobić?

— Dlaczego mi to mówisz? — wyszeptałam.

— Bo powinnaś znać prawdę. Powinnaś wiedzieć, co się dzieje i kto za tym wszystkim stoi. Musisz umieć wskazać, co jest kłamstwem — odpowiedział cicho, wpatrując się we mnie ponuro.

— Ale po co? Po co mi to wszystko? Co ja mogę zrobić? — W moim głosie zabrzmiała nuta rozpaczy.

— Czekać. Starać się przeżyć, nie rzucać się w oczy i pamiętać, co jest prawdą.

Upiłam duży łyk piwa kremowego, chcąc ukryć łzy bezsilności, które pojawiły się w moich oczach. Czułam jak napój rozgrzewa mój przełyk i żołądek, ale tym razem nie sprawiało mi to przyjemności.

— A co z mamą? Gdzie ona jest? Kiedy wróci? — zmieniłam temat.

— Nie wiem, Abby. Jest gdzieś daleko. A im mniej będziemy wiedzieć, tym lepiej.

Pokiwałam głową, obserwując blat stołu. Nurtowało mnie jeszcze jedno pytanie, ale bałam się je zadać.

Jednak nie doceniłam mojego taty. Wystarczyło mu jedno spojrzenie, by wiedzieć, co mi chodzi po głowie.

Westchnął ciężko i sam napił się kremowego piwa, zanim odpowiedział na moje niezadane pytanie.

— Nie będę cię oszukiwał. Nie wiem, czy mama wróci. Ale wierzę, że tak. Jest piekielnie zdolną czarownicą, inteligentną czarownicą i zna świat mugoli o wiele lepiej niż my. Nie będzie bezbronna.

To oświadczenie wzbudziło we mnie nadziei ani otuchy, jedynie nagłą irytację, wręcz złość.

— To dlaczego musiała odejść? Skoro i tak nie jest bezpieczna, czemu nie mogła zostać z nami? — zapytałam buntowniczo.

Tata nie zareagował gwałtownie. Po prostu dopił swoje piwo i rzekł:

— Bo czasami trzeba wybrać mniejsze zło.

~*~

Deszcz bębnił miarowo w szyby, a jego zimne łzy spływały powoli po gładkiej tafli szkła. Gęsta mgła kłębiła się za oknem, niby w gotowości do ataku na bezbronnym przechodniu. Na niebie nie sposób było dostrzec gwiazd. Rozpacz przenikała serca. Czyżby odwiedzili nas dementorzy? Nawet jeśli faktycznie tak było, nie miałam najmniejszego zamiaru reagować. Po pierwsze, moja różdżka leżała na łóżku w moim pokoju. Po drugie, nawet gdybym ją miała, nie zdołałabym wyczarować chociażby strzępka srebrnej mgły. A co dopiero użytecznego patronusa. Nigdy nie czułam się taka nieszczęśliwa.

Rozmowa z tatą w niczym mi nie pomogła. Właściwie tylko pogorszyła sprawę. Teraz byłam okropnie świadoma tego, co się dzieje i zdawałam sobie sprawę, że nic nie możemy z tym zrobić.

Z drugiej strony jakaś część mnie uważała, że nieświadomość może i byłaby cudowna, ale na pewno o wiele gorsza od świadomości. Czułam obowiązek znania prawdy, orientowania się w faktach i wydarzeniach. Bo to było jedyne, co w zasadzie mogłam robić, aby jakoś przechylać szalę zwycięstwa na naszą stronę.

Ha! Jaką szalę? Przecież mój własny ojciec oznajmił mi, że przegrywamy. Merlinie, czy to nie było straszne? Nie mogłam wyobrazić sobie świata takim, jakim przedstawiał go tata. Próbowałam to jakoś ogarnąć umysłem i dodać do tego wszystkiego siebie i Hogwart, ale nie potrafiłam. Czułam się tak, jakby ktoś nagle oznajmił mi, że magia nie istnieje, odebrał mi różdżkę i złamał ją na moich oczach.

Myślałam też o mamie. Gdzie jest? Co robi? Jak się czuje? Czy za nami tęskni? Były również inne pytania, ale przerażały mnie tak bardzo, że na razie nie chciałam w ogóle brać ich pod uwagę. Bałam się również tego, że nie zniosę oczekiwania i tej okropnej niewiedzy. Ile to miało potrwać? Kilka miesięcy? Rok? Więcej...? A ja już nie potrafiłam sobie poradzić z napięciem.

Zerknęłam na tatę. Siedział na kanapie i nieprzytomnie wpatrywał się w kartki jakiejś książki. Wiedziałam, że nie czyta. Chyba ani razu nie przełożył strony. Wiedziałam doskonale, o czym myśli. Albo raczej o kim.

Dopiero teraz dotarło do mnie, jak rozpaczliwie samotny poczuje się mój ojciec za kilka dni, kiedy pojadę do Hogwartu. Przez ten cały czas skupiałam się tylko na sobie i na swoich uczuciach, zupełnie zapominając o tacie. Obiektywnie patrząc, byłam w o niebo lepszej sytuacji niż on. W Hogwarcie będę miała zapewnione bezpieczeństwo, a także masę zajęć, które pomogą mi zapomnieć, chociaż na chwilę, o mamie i wojnie. Będę miała też Emily i innych znajomych, wokół mnie będą ludzie. A on zostanie sam, jedynie z pracą, która przestała już być tym, czym była dawniej.

Zaczęłam się zastanawiać, jakie to uczucie wsadzić człowieka do Azkabanu ze świadomością, że jest niewinny.

Poczułam, jak dreszcz przebiega mi po plecach. Chciałam jakoś pocieszyć tatę, pokazać, że rozumiem, w jakiej sytuacji się znalazł. Ale nie wiedziałam jak. Nie wiedziałam nawet, czy faktycznie rozumiem, co on czuje, czy tylko mam jakieś mgliste wyobrażenie.

Tata był aurorem z powołania. Zdecydował się nim zostać, zaraz po skończeniu Hogwartu, kiedy trwała pierwsza wojna. To było bardzo odważne, ale i ryzykowne posunięcie. Mimo to tata się nie poddał i osiągnął swój cel. Co czuł, kiedy musiał słuchać poleceń tych, których kiedyś zwalczał?

Wtem rozległ się dzwonek do drzwi. Z mieszanką zdziwienia i niechęci odłożyłam powlokłam się otworzyć. Wciąż pozostając na wpół w głębokiej zadumie, uchyliłam drzwi i automatycznie podniosłam spojrzenie na przybysza.

Otrzeźwiałam w jeden sekundzie. Mężczyzna, który przede mną stał był wysoki i masywny. Skądś go kojarzyłam, ale nie mogłam przypomnieć sobie, skąd. Mimo że nie wykonał żadnych agresywnych gestów, poczułam jak paraliżuje mnie strach. Mimowolnie zawiesiłam spojrzenie na jego przedramieniu. Śmierciożerca? Cofnęłam się kilka kroków, a on podążył za mną. Już nabierałam powietrza w płuca, chcąc krzyknąć, ale nie zdążyłam. Z salonu wypadł mój ojciec. Wyminął mnie i chwyciwszy drzwi, zagrodził drogę nieznajomemu.

— Dzień dobry. Pan w jakiej sprawie? — zapytał tata, siląc się na uprzejmy ton.

Mężczyzna oderwał ode mnie wzrok i spojrzał na tatę. Na jego twarzy pojawił się uśmieszek mówiący „to ja tutaj ustalam zasady”.

— Witam. Pan James Reed? — Ojciec potwierdził skinieniem głowy. — Czy zastałem Sophie Reed?

— Niestety nie. A kim pan właściwie jest? — odparł tata, a w jego głosie pobrzmiewał chłód, który zastąpił wcześniejszą uprzejmość.

— Jestem z Komisji Rejestracji Mugolaków. Pańska żona otrzymała wezwanie na przesłuchanie do ministerstwa i nie stawiła się. Czy wie pan może co ją zatrzymało? Albo gdzie się aktualnie znajduje?

Zadrżałam. W jego słowach wyczułam groźbę.

— Nic mi o tym nie wiadomo. — Tata z pewnością też to usłyszał, ale nie wydawał się jakoś specjalnie tym przejmować. Nigdy dotąd nie słyszałam, żeby mówił tak lodowatym tonem. Jego głos przypominał mi zgrzyt stali.

— Czyżby? — Facet z Komisji poszedł za przykładem mojego ojca i również przestał udawać uprzejmość. Było coś w jego tonie, co mówiło „jestem śmierciożercą”. Może było to poczucie wyższości z jakim na nas patrzył lub pewność siebie i świadomość władzy jaką wydawało mu się, że dysponuje. — Czy wiesz jaka kara grozi za ukrywanie szlam?

Po twarzy taty przebiegł grymas złości. Moja zapewne też by tak wyglądała, gdybym nie była tak okropnie przerażona.

— Wiem to lepiej od ciebie.

Mierzyli się przez chwilę wzrokiem, niczym dwa wilki przed rzuceniem się sobie do gardeł. I nagle tamten wyciągnął różdżkę. Drgnęłam, ale tata nie zareagował. Stał tak tylko i patrzył pogardliwie na śmierciożercę, urzędnika, pracownika Ministerstwa czy kimkolwiek był ten mężczyzna.

Miałam ochotę krzyczeć. On miał przecież różdżkę! Sięgnęłam do kieszeni, ale nic nie znalazłam. Uświadomiłam sobie, że moja hikorowa różdżka została w pokoju na piętrze. Po raz drugi pożałowałam, że nie mam jej przy sobie. Mogłam tylko stać i przypatrywać się bezradnie, jak mężczyzna unosi swoją i kieruje ją gdzieś w przestrzeń.

— Homenum Revelio!

Nic się nie wydarzyło.

— Naprawdę sądziłeś, że ukrywam swoją żonę na strychu? — parsknął ojciec. Nigdy nie słyszałam, żeby zwracał się do kogoś z taką pogardą.

— Masz szczęście — warknął na to śmierciożerca. — Zastanów się po której stronie stoisz, Reed.

I zaczął się wycofywać, nie spuszczając z nas wzroku.

— Już to zrobiłem — mruknął ojciec i zatrzasnął drzwi.

________

Naprawdę nie wiem, skąd taka wielka interlinia w drugiej części. Nie mam pojęcia, jak to usunąć, więc mam nadzieję, że mi wybaczycie c:

Rozdział 1 - Pierwsze straty

     Znów siedziałam przy kuchennym stole. To dziwne. Spędzałam przy tym stole więcej czasu niż w swoim własnym pokoju. Nie wiem, od czego to zależało. Cały dom miał podobny wystrój. Pomieszczenia nie były duże, ale za to wilgotne i trudne do ogrzania. Jednocześnie pokoje były jasne. Jedyne kolory jakie można było w nich znaleźć to kremowy, biały, zielony, beżowy, żółty. Zimne powietrze zaciekle konkurowało z jasnym wnętrzem i jakimś ciepłem, swojskością, która emanowała ze starych ścian, wąskich schodów i okien sięgających od połowy wysokości ściany do ziemi (tylko na piętrze). Typowy irlandzki domek ze skrzypiącą podłogą i kominkiem w salonie. Nic specjalnego, dla większości, ale dla mnie coś niesamowitego, pięknego, mojego i kojarzącego się ze słowem dom.
 Więc czym różniła się kuchnia od reszty mojego domu?
 Było to drugie najcieplejsze miejsce, zaraz po salonie. Przesiadywanie w kuchni dawało także możliwość myszkowania po szafkach i w lodówce, a także łatwego zdobycia czegoś smacznego. No i kuchnia stanowiła niejakie centrum domu. Tutaj rodzice wchodzili, gdy wracali z pracy (Aportowali się w ogródku. Ktoś w końcu by ich zauważył, gdyby robili to na ulicy przed domem.), tutaj przylatywały wszystkie sowy, te z listami i te z Prorokiem. Tutaj zaczynał się i kończył każdy dzień. To wszystko sprawiło, że kuchnia stała się pewnego rodzaju centrum mojego domu.
 Tak oto siedziałam przy bielonym, drewnianym stole i przygryzając końcówkę pióra, odpisywałam na list mojej najlepszej przyjaciółki, Emily.
 Emily Mosley była Krukonką na tym samym roku co ja. Poznałyśmy się tak, jak chyba większość uczniów Hogwartu: w pociągu. Przez przypadek trafiłyśmy do tego samego przedziału, a kolejny przypadek sprawił, że dzieliłyśmy go z drugoklasistami. Chcąc nie chcąc, zaczęłyśmy ze sobą rozmawiać. Okazało się, że Emily pochodzi z arystokratycznej rodziny, rodu Mosleyów ze Staffordshire. Z kolei ja reprezentowałam ówczesne „nowe pokolenie”, czyli byłam dzieckiem z małżeństwa mieszanego. Jak wiadomo, niektóre tradycjonalne rody miały z tym problem. Nie dotyczyło to jednak Emily. Jako dzieci z kompletnie różnych środowisk zaczęłyśmy się przyciągać na zasadzie przeciwieństw: Emily ciekawiło to, jak żyje zwyczajna czarodziejska rodzina w małym mugolskim miasteczku, a mnie intrygowało życie wpływowych magów z dziada pradziada w ich potężnych dworach.
 Podczas opowiadania rodzinnych historii wypłynął temat Tiary Przydziału. Tak się składało, że nie miałam wybranego domu, do którego chciałabym trafić. Moja mama była Krukonką, a tata Gryfonem. Oboje zgodnie twierdzili, że będą ze mnie dumni niezależnie od tego, do którego domu zostanę przydzielona. I tak oto miałam szansę, jako jedna z niewielu, podejść do Ceremonii Przydziału z jakimś takim wewnętrznym spokojem i akceptacją. Tak się jednak nie stało. Cała rodzina Emily od wieków trafiała do Ravenclawu, więc i ona tego chciała. Panna Mosley była jedyną osobą, którą znałam w całym ogromnym Hogwarcie, więc zapragnęłam trafić do tego samego domu co ona. Chciałam tego do momentu, kiedy Harry Potter został przydzielony do Gryffindoru. Wtedy pojawiły się we mnie wątpliwości. Oczywiście wiedziałam, kim był Chłopiec, Który Przeżył. Kto tego nie wiedział? I z pewnością jakaś część mnie chciała go bliżej poznać, ale wydaje mi się, że to nie o to chodziło. Kiedy jedenastoletnia wersja mnie patrzyła, jak Harry zmierza ku stołowi Gryfonów, który wyje i wiwatuje głośniej niż jakikolwiek stół wcześniej, pojawiła się we mnie jakaś chęć zostania Gryfonką. Nagle przypomniały mi się wszystkie rzeczy, które opowiadał mi tata o szlachetności, odwadze i sprawiedliwości Gryfonów. I zaczęło to do mnie przemawiać o wiele bardziej niż mądrość, spryt i inteligencja. Kiedy wyczytano moje nazwisko, ruszyłam w stronę Tiary Przydziału z głośno bijącym sercem. Tiara dotknęła moich włosów i usłyszałam: „Niezła z ciebie mieszanka. Lew i orzeł. Ogień i woda. Ale Ravenclaw?... To byłoby marnotrawstwo!” A potem: „GRYFFINDOR!”. Ktoś zdjął Tiarę z mojej głowy, a ja ruszyłam oszołomiona w stronę Gryfonów. Gryfonów, którzy wiwatowali tak samo głośno jak wtedy, kiedy szedł w ich stronę Harry Potter. Tak mi się przynajmniej wtedy wydawało.
 Emily trafiła oczywiście do Ravenclawu. Tak skończyła się historia naszych przydziałów. Ale nasza przyjaźń przetrwała. I chociaż czasem dostawało się nam od naszych domów za przyjaźnienie się z „wrogiem” (szczególnie podczas meczów quidditcha), to ogólnie posiadanie przyjaciółki w innym domu miało sporo plusów. Wymieniałyśmy się notatkami i wypracowaniami, gdy nie miałyśmy razem lekcji. Wymieniałyśmy się również plotkami, jak przystało na dziewczyny.
 Ale nie dlatego przyjaźniłam się z Emily. Ona była po prostu wspaniałą osobą. Rozumiała mnie jak nikt inny, była radosna, energiczna i przebojowa. Przy tym niezwykle odważna. Z kolei ja miałam skłonności do wycofywania się, byłam raczej spokojna i czasem brakowało mi śmiałości. Niekiedy żartowałyśmy, że powinnyśmy zamienić się miejscami: ona powinna być Gryfonką, a ja Krukonką.
 Dzisiaj jakoś wyjątkowo nie szło mi odpisywanie na jej list. Emily, jak zwykle ostatnio, opisywała postępy w swojej relacji z Johnnym Malvernem, przystojnym Ślizgonem.
 Emily, no cóż, była piękna. Miała jasną, gładką cerę, długie falowane czarne włosy i ciemnoniebieskie oczy. Podobała się chłopcom od czwartej klasy. Miała tak wielu chłopaków, że ciężko mi było ich wszystkich spamiętać. Z kolei ja nigdy nie miałam żadnego, ale moja przyjaciółka mawiała, że ja trafię od razu na tego jedynego, kiedy ona ciągle trafia na jakiś kretynów. Wielką uciechę sprawiało mi udzielanie jej porad sercowych czy naśmiewanie się z niej i jej byłych.
 Ale nie dzisiaj.
 Dzisiaj nie mogłam wykrzesać w sobie żadnego zainteresowania jej przyszłym chłopakiem. Czułam się wręcz poirytowana tym listem. Dlaczego właściwie? Bo miałam wrażenie, że moja przyjaciółka kompletnie zignorowała moje problemy.
 Nie, to nie było wrażenie.
 Opisałam jej dokładnie całą sprawę z Komisją Rejestracji Mugolaków. To, że moja mama chce załatwić to po swojemu, a tata wydawał się brać to na poważnie, chociaż nic nie powiedział. I przede wszystkim, że ja się niepokoje, że mam złe przeczucia.
 W odpowiedzi dostałam jedno zadnie: „Twoja mama na pewno to załatwi, nie martw się.”
 Zazgrzytałam zębami i jednym gwałtownym ruchem zgniotłam pergamin, na którym próbowałam pisać.
 To przecież nie chodzi tylko o mnie! Jak można rozprawiać o chłopaku, o jego wyglądzie, o tym co powiedział i co mógłby powiedzieć, kiedy w Proroku wciąż donoszą o kolejnych morderstwach, atakach dementorów i tej jakiejś Komisji? Czy Emily nie zdaje sobie sprawy z tego, co się dzieje?
 Wstałam od stołu, nie mogąc znieść natłoku emocji, które nagle we mnie wezbrały. Objęłam się ciasno ramionami i podeszłam do okna. Akurat padało.
 Chociaż „akurat” nie było zbyt dobre określeniem. „Akurat” sugerowało, że coś niecodziennego albo rzadkiego wydarzyło się właśnie w tym momencie, kiedy na to spojrzałeś. A deszcz w Irlandii był czymś tak codziennym, normalnym i częstym, że ludzie przestali zwracać na niego szczególną uwagę. Życie jakoś przesiąknęło deszczem. Wszyscy zawsze mieli przy sobie parasolki, płaszcze albo chociaż kurtki z kapturem. Tylko jacyś zapaleńcy nosili delikatne półbuty, reszta bez skrępowania paradowała w kaloszach, traperach, martensach, oficerkach i sztybletach. W czymkolwiek, co sprawiało wrażenie, że nie przesiąknie po pięciu minutach. Wszyscy pili dużo herbaty, whiskey, kawy i kakao (w tej kolejności), żeby się jakoś rozgrzać. Tak się żyło na Zielonej Wyspie.
 Ale, wbrew pozorom, życie tutaj nie było smutne. Paradoksalnie, Irlandczycy to bardzo wesoły naród. I do tego niezłomny. Każdego dnia, gdy budzą się rano, wyglądają przez okno, sprawdzając, czy aby przypadkiem nie świeci słońce. Chociaż dobrze wiedzą, że średnio 150 dni w roku to dni deszczowe.
 Skąd to wiedziałam? Ze swojego własnego doświadczenia.
 Moja mama pochodziła z okolic Galway, czyli jednego z największych irlandzkich miast. Moi dziadkowie byli Irlandczykami, tak samo jak ich dziadkowie. Z kolei mój tata był Anglikiem no i czarodziejem czystej krwi, przede wszystkim. Co dawało mi podwójną narodowość albo i nawet potrójną. Oczywiście, najpierw byłam czarownicą. To do tego świata należałam, tak jak należeli moi rodzice. Magia była czymś oczywistym. Ale zaraz potem byłam Irlandką. To tu był mój dom, tu się wychowałam i świadomość tego, że należałam do irlandzkiego narodu była dla mnie ważna.
 Kiedy tak stałam, rozmyślając nad swoim istnieniem i wpatrując się w siną zasłonę deszczu, zdałam sobie sprawę, że coś jest nie tak. Gdzieś na horyzoncie pojawił się czarny punkt. Pomimo siekającego równomiernie deszczu był dobrze widoczny, chociaż nie mogłam określić jego kształtu. I widziałam wyraźnie, że zmierza w moim kierunku.
 Pierwsze o czym pomyślałam, to dementorzy. A drugie, to śmierciożercy.
 Poczułam, jak strach łapie mnie za gardło. W panice sięgnęłam do kieszeni w poszukiwaniu różdżki. Ale jej nie znalazłam. Zapewne została w mojej sypialni. I tak oto po raz pierwszy w życiu pożałowałam, że nie mam jej przy sobie. Nie miałam już czasu, aby biec po nią na górę. Mogłam tylko stać i wpatrywać się w ulewę i groźny kształt, zastanawiając się, co zrobię, jeśli to faktycznie będzie coś niebezpiecznego.
 To coś było coraz bliżej i bliżej. Jeśli świeciłoby słońce, mogłabym rozpoznać już jego kształt, ale nie świeciło i kontury wciąż były niemiłosiernie rozmazane. Czułam, jak moje serce zaczyna przyśpieszać.
 Wtedy właśnie niezidentyfikowany obiekt wleciał w moje pole rozpoznawalnego widzenia i okazał się sową.
 Czując się jak idiotka, zaczęłam pośpiesznie otwierać okno.
 Zwierzę wleciało do środka, rozpryskując dookoła kropelki deszczu. Usadowiło się na kuchennym kranie i otrzepało piórka z gracją, znów mocząc połowę kuchni.
 Akurat w tej chwili cieszyłam się, że nie mam przy sobie różdżki, bo byłam skłonna skrzywdzić to głupie ptaszysko.
 Ze złością odwiązałam list od nóżki sowy i nie zważając na jej oburzone pohukiwanie, wyrzuciłam ją z powrotem na deszcz. Następnie zamknęłam dokładnie okno i sięgnęłam po szmatę. Jedną ręką zaczęłam ścierać wodę z kredensu, a drugą trzymałam kopertę.
 Wyglądała bardzo oficjalnie. Była zaopatrzona w jakieś zaklęcie ochronne, bo deszcz jej nie tknął. Adresowana była do „Pani Sophie Bairre Reed”. Odwróciłam list, chcąc zobaczyć nadawcę. W jednej sekundzie rozpoznałam pieczęć Ministerstwa Magii.
 Rzuciłam list na stół tak gwałtownie, jakby mnie oparzył.
 Doskonale wiedziałam, skąd dokładnie przyszedł.
 Czując się, jakbym za plecami miała śpiącego smoka, prędko dokończyłam wycieranie blatu i podłogi, a potem czym prędzej opuściłam kuchnię.

~*~

  Do czwartej siedziałam jak na szpilkach, czekając na powrót rodziców. Moje mięśnie były napięte jak postronki tak długo, że co jakiś czas łapały mnie skurcze. Byłam bliska wbiegnięcia do kuchni i rozerwania tej przeklętej koperty, żeby w końcu dowiedzieć się, o co tak naprawdę chodzi. Chciałam to po prostu wiedzieć. Mniej ważna była dla mnie faktyczna powaga listu. Mógł nie znaczyć nic i mógł znaczyć bardzo wiele. Nieważne! Chciałam w końcu się dowiedzieć, na czym stoję. Na czym wszyscy stoimy.
 Kiedy rozległ się charakterystyczny trzask aportacji, zerwałam się z fotela i wpadłam do kuchni.
 Tak jak się spodziewałam, pierwsza przyszła mama.
 Zamykała właśnie za sobą drzwi i strząsała wodę z długiego płaszcza. Przez chwilę walczyłam ze sobą, chcąc zachować pozory obojętności, ale nie miałam na to siły. Nie czekając, aż mama zrobi kolejny krok, chwyciłam kopertę i wyciągnęłam rękę w stronę swojej rodzicielki.
 — Mamo, list — powiedziałam drżącym z emocji głosem.
 Ona nie odpowiedziała. Po prostu odebrała mi kopertę z śmiertelnie poważnym wyrazem twarzy.
 Miałam wrażenie, że czyta go całą wieczność. Obserwowałam czujnie jej twarz, chcąc dostać najmniejszą wskazówkę, co do treści. Ale moja mama wyglądała jak posąg. Kiedy w końcu skończyła, jej twarz wciąż nie wyrażała absolutnie nic.
 — I co? — ponagliłam.
 Ona nie odpowiedziała. Po prostu oddała mi list.
 Chwyciłam pismo zachłannie i zaczęłam czytać.

            Szanowna Pani Reed!
            W związku z Pani niejasnym statusem krwi tzw. „ mugolskim” zostaje Pani wezwana na przesłuchanie przed Komisję Rejestracji Mugolaków w celu ustalenia pochodzenia Pani zdolności magicznych.
           Przesłuchanie odbędzie się 29 sierpnia bieżącego roku o godzinie 12.00.
           W razie niestawienia się na przesłuchanie podjęte będą wobec Pani surowe represje.
           Z wyrazami szacunku,
           Mafalda Hopkirk

           URZĄD REJESTRACJI MUGOLAKÓW
           Ministerstwo Magii

 Odłożyłam list na stół z mieszanymi uczuciami. Tak, to było oburzające. To całe „ustalanie pochodzenia zdolności magicznych”, ale przecież mogło być gorzej, prawda? Mogli wsadzić mamę do więzienia, mogli zarządzić zniszczenie jej różdżki, mogli zrobić wszystko. A to przesłuchanie, to przecież nic strasznego.
 ― To chyba nic takiego, nie? ― rzuciłam, spoglądając na mamę.
 Ta pokręciła głową, zdejmując płaszcz.
 ― Poczekajmy na tatę ― odpowiedziała, wychodząc na korytarz, aby odwiesić płaszcz.
 ― Ale... ― zaczęłam.
 ― Po prostu poczekajmy na tatę ― powtórzyła z naciskiem, tym razem ucinając wszelkie dyskusje.
 Tak więc czekałyśmy.
 Czekałyśmy, siedząc przy stole w kuchni i pijąc herbatę. Tata się spóźniał. Najpierw godzinę, potem drugą, a potem trzecią. Byłyśmy już mocno zdenerwowane, a ten list wciąż leżał na stole między nami. W tamtej chwili bardziej przypominał mi jadowitego węża. Syczącego.
 Z letargu wyrwał mnie gwizd czajnika. Kolejną herbata. Podniosłam się, okrążyłam stół i zaczęłam parzyć tą głupią herbatę. Ręce trochę mi się trzęsły, ale byłam w stanie nad tym zapanować. Odczuwałam z tego powodu niejaką dumę. Zwykle łatwo ulegałam emocjom.
 I wtedy rozległ się donośny trzask. A następnie dźwięk tłuczonego szkła. Spojrzałam w dół. Pod moimi nogami spoczywały resztki szklanki, którą przed chwilą trzymałam. Zapominając o różdżce, spoczywającej na stole, rzuciłam się na podłogę i zaczęłam zbierać szkło, kalecząc sobie palce. Wyrzucałam ostatni kawałek, kiedy do domu wszedł mój tata. Nawet nie zdjął płaszcza. Wpadł do kuchni i obrzucił nas spojrzeniem. Podniosłam się z klęczek, zawieszając na nim wzrok. Ojciec milczał jeszcze przez chwilę, po czym wypowiedział jedno słowo:                          
 ― Azkaban.
 Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.
 ― To wszystko tylko na pokaz ― rzucił tata gniewnie, machnąwszy ręką w stronę wezwania. ― Nie da się pomyślnie przejść tego przesłuchania. Jeśli nie udowodni się, że jest się spokrewnionym z chociaż jednym czarodziejem, to zostaje się skazanym za kradzież magii. I trafia się do Azkabanu.
 ― Co?! To przecież... ― chciałam coś powiedzieć, ale nie zdążyłam.
 ― Nie ma to czasu, Abigail ― uciął ojciec. ― Mama musi uciekać. Teraz ― oznajmił, patrząc mamie w oczy.
 A ona skinęła głową. Po prostu.
 Tata zerwał się z miejsca, chwycił różdżkę i zaczął zataczać nią kręgi, mamrocząc jakieś zaklęcia. Mama też wstała i zaczęła przywoływać swoją różdżką ubrania, koce, jedzenie i spory turystyczny plecak. Kuchnia zatętniła magią.
 Ale ja miałam wrażenie, że zaraz się rozpłacze.
 ― Co wy robicie?! Przemyślcie to! Nie możecie tak nagle podejmować takich decyzji! Mama nie może wyjechać! ― krzyczałam, ale moi rodzice nie zwracali na mnie żadnej uwagi.
 Nim zdążyłam się zorientować, plecak był już wypchany po brzegi najróżniejszymi przedmiotami od ubrań, przez naczynia, po namiot. Z pewnością było w nim więcej rzeczy, niż fizycznie powinno się tam zmieścić.
 Wtedy mama wyszła z kuchni, a tata zaczął dorzucać do plecaka przedmioty, których nie podejrzewałam o znajdowanie się w naszym domu. Zauważyłam mapę, kompas i fałszoskop.
 Mama wróciła po krótkiej chwili, ale nie wyglądała już jak moja matka. Miała na sobie dżinsy, bluzę z kapturem i trapery. Wyglądała jak mugol.
 ― Masz już chyba wszystko. Pamiętaj, trzymaj się mugolskiego świata. Tam będziesz bezpieczna ― powiedział tata, wręczając mamie plecak. Ta zarzuciła go sobie na ramię i sięgnęła po różdżkę, która leżała na stole i włożyła ją do kieszeni luźnej bluzy.
 Czułam, że tracę grunt pod stopami, a całe dotychczasowe wyobrażenie o świecie znika. Moja mama miała właśnie odejść, ukryć się, zostawić nas. Kto wie, na jak długo?  Wszystkie zasady, reguły, przestały obowiązywać. Teraz, mogłam spodziewać się wszystkiego.
 Łzy zaczęły płynąć mi po twarzy, ale nawet nie usiłowałam tego ukryć.
 ― James, masz pilnować Abby, rozumiesz? ― rzekła z naciskiem mama, wpatrując się intensywnie w tatę. Ten skinął jedynie głową.
 Pocałowali się krótko, ale z uczuciem. Nie byłam nawet w stanie poczuć się zawstydzona z tego powodu. Moje życie się rozpadało. Jakie znacznie miało to, że moi rodzice całują się na moich oczach?
 I dopiero przyszła kolej na mnie. Mama objęła mnie i przycisnęła do piersi, gładząc po włosach, jak wtedy, gdy byłam małą dziewczynką. Już nie mogłam dłużej się powstrzymywać. Wybuchłam płaczem. Czułam się, jakby miało pęknąć mi serce.
 ― Bądź dzielna, Abby. Dacie sobie radę beze mnie. Pamiętaj, bądź dzielna. Kocham cię ― mówiła, ale ja nie byłam w stanie odpowiedzieć, wstrząsana łkaniem. 
 A potem mama puściła mnie i wyszła. Słyszałam jej kroki na ścieżce w ogródku. A chwilę później donośny trzask towarzyszący teleportacji. Potem dom ogarnęła cisza.

________
 Z poprzedniej wersji nie zostało prawie nic. Ale jestem zadowolona z tej zmiany. Pierwsze rozdziały to te, które szczególnie chciałam zmienić. No i się udało ;)
 Zaległości wciąż nadrabiam wszędzie, gdzie mogę, więc wybaczcie mi zwłokę z komentowaniem.

Prolog

     Nigdy nie myślałam, że zapamiętam tamten dzień. Ale tak to jest z pamięcią. Nie do końca ją kontrolujemy. Albo raczej nie kontrolujemy jej wcale. Ile to razy próbowaliśmy wkuwać jakieś definicje, ważne definicje, które za nic nie chciały wyryć się w naszej pamięci? Za to jeśli chodzi o kołysanki, piosenki z dzieciństwa, to możemy pochwalić szerokim repertuarem. Chociaż jest on zupełnie bez znaczenia.
 Tak więc zapamiętałam tamten dzień. Przez przypadek, a może i nie. Od pewnego czasu nie wierzę w przypadki. Wyrył mi się w głowie, szczegółowo, pomimo tego że nie znałam wtedy jego znaczenia. Nie rozumiałam słów, które teraz są dla mnie oczywiste. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że łóżka, w których śpimy, zaczynają płonąć.
 Kiedy teraz o tym myślę, to właśnie był początek. Początek zdarzeń, które zaprowadziły mnie, zaprowadziły nas, do miejsca, w którym teraz jesteśmy. Początek to dobre miejsce do rozpoczęcia tej historii.
 Historii spisywanej na kradzionym pergaminie i ze świadomością, że, być może, zostanie ona jedynym śladem naszego istnienia i rzeczy, których dokonaliśmy. Tak: piszę ją, bo wiem, że niedługo możemy zginąć. Nie wiem, czy jesteśmy na to gotowi, ale wiem, że dokonaliśmy wyboru. W końcu jesteśmy w Pokoju Życzeń.

     Siedziałam przy naszym starym, drewnianym stole, żując tosta. Przez uchylone okno do kuchni wlewało się sierpniowe, tak upragnione przeze mnie, słońce. Z radia dolatywały do mnie znajome melodie starych przebojów. Na parapecie leżał pręgowany kocur, mrucząc. Słyszałam krzątaninę rodziców na piętrze. Zaraz mieli pojawić się na dole w swoich szlafrokach. Przymknęłam oczy. W takich chwilach mój świat kurczył się tak, że obejmował jedynie ściany mojej starej kuchni. To miejsce kojarzyło mi się z moim dzieciństwem, z pieczeniem babeczek z mamą, z moim tatą opowiadającym jakieś zmyślne bajki. Ta zwykła kuchnia wręcz emanowała ciepłem, bezpieczeństwem.
  Z nostalgii wyrwał mnie trzepot skrzydeł. Wstałam niechętnie i podeszłam do okna, w którym siedziała spora sowa. Wyrwałam jej Proroka Codziennego z dzioba i wrzuciłam odliczone knuty do sakiewki przy nodze. Ptaszysko odleciało, a ja wróciłam na miejsce. Rozwinęłam gazetę. Zignorowałam nagłówek krzyczący: "HARRY POTTER POSZUKIWANY W CELU  PRZESŁUCHANIA W SPRAWIE ŚMIERCI ALBUSA DUMBLEDORE'A".  Spojrzałam na kolejny i zmarszczyłam brwi. Napis głosił:" MUGOLACY, JAK POSIEDLI MAGIĘ?". Zaczęłam czytać.

       Ministerstwo Magii rozpoczyna przegląd tak zwanych mugolaków, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób poznali tajemnicę magii. Ostatnie badania przeprowadzone w Departamencie Tajemnic dowodzą, że zdolności czarodziejskie mogą być przekazywane tylko dzieciom urodzonym z małżeństw czarodziejów. Tam, gdzie nie ma dowodów na pochodzenie z rodzin czarodziejskich, można śmiało przypuszczać, że tak zwani mugolacy są uzurpatorami, którzy zdobyli czarodziejskie zdolności, posługując się podstępem lub siłą. Ministerstwo jest zdecydowane położyć kres temu szkodliwemu procederowi i wzywa każdego tak zwanego mugolaka na przesłuchanie przed nowo powołaną Komisją Rejestracji Mugolaków.  

 Wpatrywałam się w tekst z niedowierzaniem. Wiedziałam, że Prorok ma skłonności do wypisywania bzdur, ale teraz chyba przesadził. Jak poznali tajemnicę magii? Zdobyli czarodziejskie zdolności silą lub podstępem? Komisja Rejestracji Mugolaków? Parsknęłam ironicznie i rzuciłam gazetę na stół. Zajęłam się kolejnym tostem, zastanawiając się, kto wpadł na taki głupi pomysł jak „kradzież magii”. Od razu przyszła mi do głowy Rita Skeeter, ale tym razem to nie mogła być ona. Chwilowo była zajęta plotkami na temat profesora Dumbledore'a.  Skrzywiłam się na tę myśl, ale nie chciałam z powrotem zagłębiać się w rozmyślania na ten temat.
 Skoro nie Skeeter, to kto? Po co komu kolejny skandal? Tak jak ta cała afera o Harry'ego Pottera i jego udział w śmierci Dumbledore'a. Wszyscy wiedzieli, że to bzdura, a Ministerstwo i tak uparcie wywieszało listy gończe za Harry'm. Chcieli chyba znaleźć kozła ofiarnego albo odwrócić uwagę od nieudolności rządu. Tak, to byłaby dobra sztuczka. Rozpętać wojnę z mugolakami, żeby nikt nie zauważył braku postępu w walce z śmierciożercami.
 Ale to nie przejdzie. Zbyt wiele było mugolaków, żeby pozwolili na takie coś. Z pewnością będą przepychać się jeszcze do końca wakacji, potem Ministerstwo zrezygnuje ze swoich planów i wszyscy o tym zapomną.
 Po chwili ja też zapomniałam, bo czajnik zaczął gwizdać nagląco.
 Wstałam więc od stołu i doskoczyłam do kuchenki, aby wyłączyć gaz. Założyłam ogromną kuchenną rękawicę, po której biegały radośnie trochę koślawe hipogryfy mojego autorstwa. Wyszyłam je tam magiczną nicią, gdy  miałam jakieś 7 lat, a moim największym marzeniem było posiadanie hipogryfa. Chwyciłam czajnik za porcelanową rączkę i zaczęłam rozlewać wodę do przygotowanych wcześniej kubków z kawą. To był pewien rytuał w moim domu: picie porannej kawy. Każdy z nas pijał inną: mama białą, tata czarną, a ja z syropem.
 Kiedy wszystkie trzy był gotowe, przeniosłam je na stół, zajęłam swoje wcześniejsze miejsce i zabrałam się za kolejnego tosta.
 Wtedy do kuchni weszła moja mama. Jak zawsze emanowała niewymuszoną elegancją z tymi swoimi idealnie upiętymi włosami i bladoróżowym szlafroczkiem. Gdy na nią patrzyłam, miałam świadomość, że nigdy nie dane będzie mi osiągnąć jej poziomu.
–  Dzień dobry Abby! – otworzyła lodówkę. – Są jeszcze tosty?
– Nie, ale jest głupi artykuł w Proroku – rzekłam, przypominając sobie o nim nagle. – Chcesz zobaczyć?
 Podałam jej gazetę, a ona zerknęła przelotnie na jej pierwszą stronę. Kiedy dotarło do niej, co czyta, zmarszczyła brwi i odebrała mi Proroka. Jej wzrok przesuwał się po gazecie z rozmachem i zdecydowaniem. Kiedy skończyła, parsknęła śmiechem.
–  Co za bzdury! To niedorzeczne. Prorok naprawdę schodzi na psy. Porozmawiam sobie dzisiaj z jego redaktorem. Co oni sobie myślą...
 Uśmiechnęłam się pod nosem, wiedząc, że mama na pewno zrobi z tym porządek. Była ważną osobistością w Ministerstwie. Ale będzie afera!
 Po chwili do kuchni wszedł tata, ziewając. Rozczochrany i wymiętoszony stanowił kompletne przeciwieństwo mamy. Czasami zastanawiałam się, jakim cudem dwoje tak różnych ludzi zostało małżeństwem.
 Tata wymruczał jakieś niewyraźne „dzień dobry” i pochwycił kubek z kawą. Pijąc nieśpiesznie, wziął do ręki porzuconego przez mamę Proroka i zaczął czytać.
 Nagle przestał.
– Sophie? Widziałaś to? – Uniósł gazetę.
– Tak. Właśnie przed chwilą przeczytałam. To niewiarygodne, co oni są w stanie wymyślić. Mam zamiar dzisiaj porozmawiać z kimś z zarządu i to wyjaśnić.
 Rysy taty jakoś niespodziewanie stężały.
–  Może nie powinnaś... – zaczął.
– Dlaczego? – Odparła mama, odwracając się gwałtownie i kładąc ręce na biodrach.
– Pozwól, że ja się czegoś najpierw dowiem. W takich sprawach nie można działać pochopnie.
 Mama wahała się przez chwilę.
– No dobrze... Niech ci będzie. – rzekła z machnięciem ręki i wróciła do przygotowywania śniadania.
 Ojciec nie odezwał się już więcej. Tylko siedział zapatrzony w okno.

_____________
 Potrzebowałam dużo czasu, żeby się w końcu zebrać i tu wrócić. Może nie powinnam tego robić, bo w końcu jestem w pierwszej klasie liceum i powinnam się skupić na wdrażaniu w nowe środowisko i nowy system nauki... Ale jak nie teraz to kiedy?
 Więc jestem. Na razie prowizorycznie, aby po prostu to ruszyć. Z czasem planuję zdobyć jakiś pasujący szablon i rozwinąć wszystkie te podstrony i inne pierdoły. Do Waszych odpowiadań też wrócę.
  Piszę od początku, ale nie do końca. Szkielet pozostaje taki sam. Chcę zmienić pewne rzeczy, rozwinąć tą historię i nadać jej trochę głębi. Ale o tym napiszę dokładnie w informacjach.
  Rozdziały będą pojawiać się co tydzień – poprawione i zmodyfikowane. Mam nadzieję, że nie będzie przeszkadzać to starym czytelnikom, jeśli tu wrócicie...
 Tak więc, Shady Blade znowu wita w blogosferze.

* - Nazwa artykułu z Harry Potter i Insygnia Śmierci. Treść artykułu również z Harry Potter i Insygnia Śmierci.

Zawieszenie

Obiecałam sobie, że tego nie zrobię. Niestety nie przewidziałam kilku istotnych czynników, które zahamowały rozwój moich tworów. Niektóre są bardzo głupie i przyziemnie i wiem, że większość z Was radzi sobie z nimi, a czasem nawet z ich większą ilością. Mówię tutaj o szkole i głównie o szkole. Ona stanowczo ogranicza mój czas. Szczególnie, że zbliżają się te bezsensowne testy gimnazjalne, które jednak muszę dobrze napisać. Do tego dochodzą wszystkie inne bzdury jakimi zabawiani są uczniowie trzecich klas: projekty, konkursy, dni otwarte, doświadczenia... No i wybór szkoły.
Pewnie jakoś bym to ominęła i pisała dalej, gdyby nie kilka książek, które dały mi do myślenia. Najgorsze jest to, że mam pomysł na tą historię i wiem, co chcę przekazać. Tylko, że w wykonaniu jakoś to ginie. Kiedy siadam i zaczynam pisać, wiem, o czym chcę opowiedzieć, ale im dłużej pisze, tym bardziej się we wszystkim gubię i umyka to, co ważne.
Wszystko sprowadza się do narracji. Jeśli pisałabym w trzeciej osobie, to nie zwróciłabym na pewne rzeczy uwagi i korzystała z bezkarności wszystkowiedzącego narratora. Ale ja wybrałam pierwszoosobową, o wiele trudniejszą. Ten wybór narzuca mi okropnie wiele ograniczeń. Muszę pisać z perspektywy kogoś konkretnego, z perspektywy jego charakteru, przeżyć, wspomnień. Jeśli ten ktoś nigdy nie spadł z konia, to nie mogę w jego przemyśleniach czegoś do tego porównywać, bo wszystko straci sens.
Tak więc zdałam sobie sprawę, że trochę się zaplątałam w swoje własne słowa. No i zdecydowałam, że muszę oficjalnie oznajmić, że zawieszam tą historię, odkładam na półkę. Niech sobie trochę poleży, a wtedy znowu na nią spojrzę, z perspektywy czasu.
Tak, to znaczy, że jej nie porzucam. Tylko daję sobie czas na poukładanie pewnych spraw i dopracowanie tego opowiadania. Nie wiem, kiedy wrócę, ale wrócę na pewno.
Chciałabym podziękować Marzycielce, Ginger, Leszczynie, Elfabie, Arwen, Ros, Jaenelle, że były, czytały, poprawiały i że im się podobało (czasami). Wszystkim anonimowym czytelnikom też, chociaż szkoda, że nigdy się nie ujawniliście.

Do zobaczenia, 

Shady Blade